seni öldürmeyen şeyin, seni tuhaflaştırdığına inanıyorum.
aklıma gelmişken söyleyeyim, kıyafetim ucuz değildir. parası sizden çıktığı için, bilmeniz gerekir dedim.
- sen ne düşünüyorsun peki?
- çok basit. batman'i öldürelim.
- madem bu kadar basitt, niye şimdiye kadar onu öldürmedin?
- bir işte iyiysen, o işi asla beleşe yapmazsın.
"rica etsem gerçek batman ortaya çıkar mı?"
biliyor musun, bana babamı hatırlattın. babamdan nefret ederdim.
ne kadar yalnız olduğunuzu anlamak, sizi üzüyor mu?
onlara göre sen (batman), bir ucubesin. tıpkı benim gibi. şuanda sana ihtiyaçları var, ama ihtiyaçları kalmadığında, seni bir hasta gibi dışlayacaklar.
insanlar, dünyanın onlara izin verdiği ölçüde iyidirler. işler çığırından çıktığında, sözde medeni geçinen bu insanlar, birbirlerini yiyecek.
ben bir canavar değilim. sadece herkesten öndeyim.
kendi kafana göre koyduğun kurallar seni kurtarmaz.
bu dünyada hayatta kalmanın tek mantıklı yolu, kural tanımamaktır.
öldürmek de bir tercihtir.
sahip olduğun onca güce rağmen, beni korkutabileceğin hiçbir şey yok.
insanlar, son anlarını yaşarken, gerçek yüzlerini gösterirler.
bu yaralar nasıl oldu bilmek ister misin? babam tam bir ayyaş ve şeytanın tekiydi. ve bir gece, iyice zıvanadan çıktı. annem kendini korumak için ekmek bıçağını kaptı. bu babamın hiç hoşuna gitmedi. o yüzden, gözlerimin önünde bıçağı alıp onun üzerinde kullandı. bir yandan da gülüyordu. bana döndü ve dedi ki: "niye böyle ciddisin oğlum?" bıçakla üzerime yürüdü. bıçağı ağzıma soktu. "şu surata bir gülümseme katalım." ve... niye bu kadar ciddisin?
kurulu düzeni alt üst ettiğinde, her şey bir anda kaosa sürüklenir. ben kaosun elçisiyim. kaos, adildir.
